BoÅŸ Yuva Sendromu
Boş yuva sendromu, çocuklar büyüdükçe ve evden çıktıktan sonra ebeveynler arasında meydana gelen yalnızlık veya üzüntü hissidir.
Tanım
Boş yuva sendromu, çocuk yaştan ve çocukluk evlerini terk ettikten sonra ebeveynler ve bakıcılar tarafından deneyimlenen depresyon, üzüntü ve keder duygularını ifade eder. Bu çocuklar koleje gittiğinde veya evlendiğinde ortaya çıkabilir. Kadınlar etkilenecek erkeklerden daha fazladır. Çoğunlukla, çocuklar evden ayrıldıklarında, anneler menopoz veya yaşlı ebeveynlere bakım gibi diğer önemli yaşam olaylarından da geçmektedir. Erkekler ayrıca çocuklarının ayrılmalarına benzer benzer kayıplar yaşayabilirler.
Boş yuva sendromu klinik bir tanı değildir, aksine birçok insanın yalnızlık veya kayıp hissi yaşadığı bir geçiş dönemini açıklar. Birçok ebeveyn çocuklarını bağımsız yetişkin olmaya teşvik ederken, çocukları dünyaya gönderme deneyimi acı verici olabilir.
belirtiler
Çocuk evden çıkarken üzüntü ve kayıp hissi normaldir. Bir ebeveyn, bir çocukla olan arkadaşlık veya günlük ilişkiyi kaçırabilir ve yokluğunda yalnızlık hissi yaşayabilir.
Boş yuva sendromu yaşıyorsanız, reaksiyonlarınızı ve sürelerini izleyin. Eğer üzülüyorsanız, endişeleniyorsunuz çünkü hayatınız anlam kaybetti, ya da aşırı ağlıyorsanız ve arkadaşlarınızı görmek ya da işe gitmek istemediğiniz için çok üzüldüyseniz, profesyonel yardım almayı düşünmelisiniz.
Nedenler
Yakın zamanda yapılan araştırmalar, ebeveyn-çocuk ilişkisinin kalitesinin, çocuğun evden ayrılması durumunda önemli sonuçlar doğurabileceğini göstermektedir. Ebeveynler, çocuklarıyla iyi ilişkiler geliştirip sürdürdüklerinde boş bir yuvaya geçişten en büyük psikolojik faydayı kazanırlar. Ebeveyn-çocuk ilişkilerinde aşırı düşmanlık, çatışma ya da ayrılma, genç yetişkinlerin erken yetişkinlik döneminde ihtiyaç duydukları ve ebeveynlerin yaşlılık sorunlarıyla karşı karşıya kaldığı durumlarda kuşaklar arası desteği azaltabilir.
Bir zamanlar, kadınların evden ayrıldıklarında, büyük bir amaç ve kimlik kaybı yaşadıklarında, kadınların özellikle depresyona karşı savunmasız oldukları düşünülüyordu. Bununla birlikte, çalışmalar yaşamın bu evresinde kadınlar arasında depresif hastalıkta artış olmadığını göstermektedir.
Tedaviler
Çocuğun ayrılığı ezici üzüntüyü ortaya çıkardığında tedavi önerilir. Duygularınızı en kısa zamanda genel pratisyeninizle tartışın. Duygularınızı daha iyi anlamak ve yönetmek için psikoterapiden faydalanabilirsiniz ve ilaç depresyon belirtilerini de bu dönemde ortaya çıkabileceğinden daha az azaltmaya yardımcı olabilir.
Stres ve yalnızlık dönemlerinde sosyal destek son derece yardımcı olabilir ve zor geçişler sırasında kişisel bakım öncelikli hale getirilmelidir. Evden ayrılan çocukların geçişini hazırlamak veya yönetmek için yapabileceğiniz pratik şeyler var. Örneğin, çocuğunuza yöneltdiğiniz zaman ve enerji artık hayatınızın farklı alanlarında harcanabilir. Bu, hobilerin, boş zaman aktivitelerinin veya kariyer arayışlarının keşfedilmesi veya geri dönmesi için uygun bir zaman olabilir.
Bu aynı zamanda, çocuğunuzun hayatındaki yeni rolünüze uyum sağlamanın yanı sıra, bir ebeveyn olarak kimliğinizdeki değişikliklere uyum sağlamanın da zamanıdır. Çocuğunuzla ilişkiniz daha akran benzeri olabilir ve çocuğunuza daha fazla mahremiyet vermeniz gerekebileceği gibi, kendiniz için de daha fazla mahremiyete sahip olabilirsiniz.
Birçok çocuk boş bir yuvaya hazırlanırken, çocuklarınız hala seninle yaşıyor. Arkadaşlıklar, hobiler, kariyer ve eğitim fırsatları geliştirin. Aile tatilleri, uzun görüşmeler ve özel anıların yapılması için işten ayrılma gibi herkes hala aynı çatı altındayken aile ile birlikte planlar yapın. Ayrıca, çocuklar artık size bağımlı olmadıklarında ve evde yaşadıklarında mevcut olacak ekstra para, zaman ve alan için özel planlar yapın.
Leave Your Comment