Dil bozukluğu olan çocuklar, ilk kelimeleri ve cümleleri öğrenirken veya konuştuklarında genellikle gecikecektir. Konuştuklarında, cümleleri yaşları için beklenenden daha kısa ve daha az karmaşıktır. Dil bozukluğu olan bireyler genellikle gramer hatalarıyla konuşurlar, küçük bir kelime haznesine sahiptirler ve bazen doğru kelimeyi bulmakta zorlanabilirler. Konuşmayı yaparken, tartıştıkları veya tutarlı bir hikaye anlattıkları önemli olaylar hakkında yeterli bilgi sağlayamayabilirler. Dil bozukluğu olan çocuklar, başkalarının söylediklerini anlamada zorluk yaşadıklarından, yönleri takip ederek alışılmadık derecede zor bir zaman geçirebilirler.

Anlamadaki eksikliklerin göz ardı edilmesi yaygındır, çünkü dil bozukluğu olan kişiler, anlam çıkarmaya yönelik bağlamı kullanma gibi, dil zorluklarıyla başa çıkma stratejileri bulmakta iyi olabilirler. Ayrıca utangaç ya da ayrılmış gibi görünebilir ve sadece aile üyeleri ya da diğer tanıdık insanlarla iletişim kurmayı tercih edebilirler.

Dil becerileri küçük çocuklarda oldukça değişkendir ve ilk sözlerini veya cümlelerini konuşmada geç kalan birçok çocuk dil bozukluğu geliştirmez. Gecikmiş dil edinimi, dil becerisindeki bireysel farklılıkların daha istikrarlı hale geldiği, 4 yaşına kadar dil bozukluğunun öngörüsü değildir. 4 ya da daha sonra tanısı konan dil bozukluğunun zamanla stabil olması ve sıklıkla erişkinliğe kadar devam etmesi olasıdır. Her ne kadar dil bozukluğu erken çocukluk dönemindeyse de, daha karmaşık dil kullanımı için talepler arttığında, belirtiler yaşamın ilerleyen dönemlerine kadar belirgin olmayacaktır.