"Tahıl" / Samantha ve Barb Cohen

Otizm ve Yaratıcılık

Otizm ve Gelişim Bozuklukları Dergisi'nde yayınlanan bir araştırma , otizm ve yaratıcılık arasında güçlü bir bağ buldu . Görünüşe göre, daha otistik özelliklere sahip olan insanlar, kağıt ataşesi gibi ortak bir nesne için mümkün olduğunca çok kullanmayı adlandırırken, daha az öneri buluyorlar ancak sundukları öneriler, nörogörünç muadillerinden daha sıradışı. Onlar daha "farklı düşünce" sergiliyorlar. Benim tepki mi? Birisinin bunu farketme zamanı geldi.

Bu bulgu çoğu insanı şaşırttı, çünkü çoğu insan otizmle katı düşünceyi, kısıtlı çıkarları ve konuşmanın ve davranışın gerçek anlamda bir yorumunu bağlar. Bu özelliklere sahip bir insan nasıl yaratıcı olabilir? Sanırım cevabın yaratıcılığı ölçtüğümüzle ilgisi var ve bu çalışmanın yeni bir yaklaşım benimsendiğinden memnuniyet duyuyorum.

Kızım Sam, bana asla, kelimenin tam anlamıyla hayal etmeyeceğim şeyleri öngörebildiğini fark ettiğimden beri yaratıcılığını yeniden düşünmeye başlamam için zorladı. Gençken, belki beş ya da altı yaşında, uzun araba gezileri sırasında zaman geçirmek için bir etkinlik icat ettim. Genellikle düğmenin slaytlarıyla silen bu manyetik çizim panolarından biriyle oynanan etkinlik, bana bir veya iki çizgi veya eğri çizdirip Sam'e geri teslim etmemi sağladı. (Not: Bu oyun, başkasının sürüş yapmasını gerektirir.) Sam, daha sonra bir resim dolduracaktır. Yani, örneğin, soldaki resmi çizdiğim bir kez hatırlıyorum: Ne görüyorsun?

Gerçekten hiçbir şey görmüyorum. Belki sözlük telaffuz rehberindeki bazı aksanlı işaretler. Çok gerçekçi bana. Öte yandan Sam, bir kaşık tahılda bir kutu ve bir kutu süt tutan bir elle kaseye doğru dökmek üzere eğildi. İsteğim üzerine, daha olgun bir elle olsa da, onu burada yeniden çizdi. Vizyonlarından her biri beni şaşırttı. Hiçbir şey görmeme ihtimalini görüyor. Daha yakın zamanlarda, resim öğretmeni tarafından kendisine rasgele yerlerde çakışan bir dizi pişmiş makarna gibi kesintisiz bir eğri çizmesi gereken bir "Makarna ve Heykeller" sayfası hazırlamak üzere görevlendirildi. Daha sonra ortaya çıkan boşlukları doodle ile doldurması talimatı verildi. İşte onun eserlerinden biri.

Sam'in şekilleri beklenmedik şekillerde damıtmak ve birleştirmek için kullandığı yetenek devam etti. Eski nesne / beden imgelerinin bir bölümünü buldum ve prensesin kabak başıyla geri çağırdım. Daha sonra, üyeleri kendileri üzerinde başları bulunan geniş, düz vücut olarak çizilen Tablo ailesini yarattı. Masa ailesinin üyeleri farklı kişiliğe sahiplerdi: Futbolcu, bale dansçısı, omuzlarında kitap yığınları taşıyan öğretmen vardı. Daha sonra vücudu iyi giyinmiş saksı insanları boynundan filizlenen laleler ve papatyalar için ekiciler görev yapıyorlardı. Aslında onun sanatına geri döndüğüm gibi, insan figürlerine bakış açısının çiçek saksılarına olan bakış açılarından pek fazla olmadığını görüyorum. Ya da tavuk parçaları. Vejeteryanizma serisinin de gösterdiği gibi, insanlar ona "özel" değildir.

Buradaki ilk görüntü, açıkçası bir mezbaha dalıdır. İkincisi daha yakından bakmak gerekiyor: her tavuk bir bakkal reklamdan kesilmiş tavuk parçasına yapıştırılmış bir baş ve bacaklardan oluşuyor. Bazı insanlar bu görüntülerden dolayı dehşete düşer ve görünüşü kendi insan topluluğuyla bağlantısını keser. Ben mi? Onları seviyorum . Antroposentrizma eksikliğini seviyorum. Onu "farklı düşünce" seviyorum.

Ancak onun perspektifinin otizmin bir parçası olduğunu da anlıyorum. İnsanları, daha iyi ve kötü için ayrı, özel bir konuma yükseltme kabiliyetine sahip olduğuna inanmıyorum. Diğer canlılara nasıl davrandığı konusunda kibirli değil (iyi, benim çevreselcim diyor), acaba merak ediyorum, çünkü insan bağlarında bir üstünlük deneyimlemiyor mu (sıkıntılı, onu seven annenin diyor). Tıpkı tüm sesleri eşit şekilde duyduğu gibi, çoğumuzun alakasız olarak tanımladığı gürültüyü filtrelemekte başarısız olduğu ve bu nedenle görmezden geldiği ortamın tüm unsurları eşit derecede dikkat çekiyor

Yaratıcılık dönün. Anlattığım kadarıyla, atıf yapılan çalışmada katılımcılardan yalnızca statik nesneler (örneğin, kağıt klipleri ve soyut resimler) hakkında fikir üretmeleri istendi. İzleyicilerin kendi bağlamlarını oluşturmaları bekleniyordu; nesneler daha büyük bir resimdeki rolleri ile tanımlanmadı, sınırlandırılmadı. Araştırmalar, otistik kişilerin deneyimlerini bağlam içinde yorumlamada güçlük yaşadığını göstermektedir (bkz. Vermeulen, P.,  Otizm Bağlam Körlüğü), oysa çoğumuz nesneleri bir durumun diğer unsurlarıyla olan ilişkileri ile alışkanlıkla tanımlamaktadır. Örneğin, bir tuz ve şeker çalkalayıcı arasında bir biber sallayıcısı veya bir kahve kabı bulunup bulunmadığını belirleyebiliriz. Bu nedenle, otistik insanlar, bağlamdan daha az bir arka plan üzerinde görüntü gösterdiğinde, genellikle bu nesnelerle ilişkili olmayan bağlamları görselleştirebilirlerse şaşırtıcı olmamalı.

Howard Gardner, Çerçeveler Zihin: 1983'te Çoklu Zeka Teorisi adlı eserini yayınladığında, eğitimcilerin ve psikologların istihbarat hakkında düşünme biçimlerini devrimleştirdi . Gardner, ünlü Stanford-Binet IQ testinde olduğu gibi yalnızca sözel ve mantıksal-matematiksel akıl yürütme yöntemlerini ölçmek yerine, tüm insanların en az sekiz akıl yöntemi kullanmasını önermektedir. Bunların arasında müzikal-ritmik, kişilerarası ve kinestetik-fiziksel zeka var. Hepimiz bazı yöntemlerde daha güçlü istihbarata sahibiz ve her birey benzersizdir. Gardner, bir çocuğun okuma ve matematikte iyi dereceler kazanması, akıllı olması veya başarı potansiyeline sahip olması gerekmediğini söyledi.

Umarım yaratıcılık üzerine yapılan bu araştırma çalışması yaratıcılığı anlama biçimimizdeki benzer bir dönüşümün parçasıdır. Bazı yaratıcı insanlar harika uzun hikayeler besteleyebilirler. Diğerleri zihinlerinde evreni yeniden şekillendirebilirler, çünkü geleneksel bilgelik tarafından sınırlandırılmamaktadır . Diğer yaratıcı insanlar olabilir. . . kim bilir? Otistik insanlara genellikle kutlamayı hak eden yaratıcı bir armağana sahip olduğuna inanıyorum. Bulmak için durmalıyız.

Otizm gerçekten “Empati Bozukluğu” mu?

Otizmi olan kişilerin empati kuramamasının ortak bir inancı vardır. Otoriteyi "empati bozukluğu" olarak gören İngiliz gelişim psikopatolojisi profesörü Simon Baron-Cohen, bu inancın yaygınlaştırılmasına yardımcı olan bir araştırmacıdır. Baron-Cohen'e göre otizmin özelliklerinden biri "zihin körlüğü" dir; kendinizi başkasının ayakkabılarına koyamamanız, diğer insanların yüzlerini ve beden dilini "okuyamayacağınız" ve böylece ne düşündükleri veya hissettiklerini söyleyemediğiniz anlamına gelir. Sonuç olarak, otistik kişiler, toplumsal durumlarda uygun bir şekilde tepki vermekte zorlanırlar. Duygusuz ve kaba görünebilirler.

Bununla birlikte, otizmi olan birçok insan ve aileleri, empati deneyimlediklerini ve tanık olduklarını hissettiklerinden bu düşünceyle karıştırılıyorlar. Bazen, başkaları ile normalde olduğundan daha "fazla" hissettiklerini söylerler. Bir arkadaşım, otizm spektrumunda olan, diğer insanların acılarına şiddetle tepki gösterdiği için kesinlikle empati alan genç bir oğlu var. Çevresindeki insanlar üzgün olduğunda mutlu olur ve mutlu olduklarında mutluluk gösterir .

Ve aslında, birçok araştırmacı otizmde bir empati eksikliği varsayımını sorgulamaya başlamıştır. Otizmde bozuklukların kendisinin empati değil, yalnızca sosyal iletişim becerileri ya da kişinin duygularını anlama, tanımlama ya da ifade etme becerisi (1) olduğu yönünde öneriler var.

Sığ ve Derin Empati 

Otizmi "empati bozukluğu" olarak tanımlamak doğru mudur? Bunun cevabı, empati tanımlamanıza bağlı olabilmesidir. Simon Baron-Cohen'e göre, empati "duygusal atmosferi okumak" ve "başkalarının düşüncelerini ve hislerini ayarlamak" anlamına geliyor. Bir başka ünlü İngiliz psikolog Paul Gilbert, bunu "diğerinin gözünden bakıyor" olarak tanımlıyor. Bu tanımlamalara göre , otizm tanısı konan kişilerin empati kuramayacağını söylemek geçerli olabilir.

Bununla birlikte, aslında empatinin oldukça sınırlı bir tanımıdır. Sadece "sığ" empati dediğim şeyi ifade eder. Sığ empati, psikologların bazen " bilişsel empati " dediği şeylere benzemektedir . Kendinizi başka bir kişinin ayakkabılarına koymanın ya da davranışlarına, yüz ifadelerine ve konuşmalarına dayalı olarak nasıl hissettiğinizi anlama bilişsel yeteneğidir. İnsanlara yüzlerin veya gözlerin resimlerine bakmaları ve ifade ettikleri duyguyu tahmin etmeleri istenen testlerde "ölçülmüş" bir empati türüdür.

Buna bazen "duygusal empati" olarak adlandırılan şeylere benzer "derin empati" de denir. Bu yalnızca hayal etmek değil, aslında diğer insanların yaşadıklarını hissetmektir . Gerçekten başka birinin "zihin alanına" girme, böylece onların duygularını ve duygularını hissetme yeteneğidir. Bir bakıma, kimliğiniz kendi kimliğinizle birleşir. Siz ve onlar arasındaki ayrılma ortadan kaybolur. "Kendi sınırınız" erir, böylece bir bakıma – ya da bir dereceye kadar – siz onlar olursunuz. Derin empati, merhamet kaynağıdır ve başkaları tarafından algılayabileceğimiz acıları hafifletme arzusunda kök salmış fedakar davranışlara neden olur .

Bir ölçüde, bu iki empati türü bağımsız olarak görünüyor. Bir kişi, üst düzey bir sığ empati, düşük düzeyde derin empati ve tersine olabilir. Örneğin, başarılı bir politikacı, duygusal atmosferi okuyabildikleri, içgüdüsel olarak durumlara veya beden dillerine nasıl cevap vereceğini bildikleri ve insanlara duymak istediklerini söyleyebilmeleri anlamında yüksek seviyede sığ bir empati kurabilir. Ancak ayrıca, aşırı empati derecesi düşük olabilirler; bu da, emellerini gerçekleştirmek için başkalarını sömürüp kötü muameleye maruz bırakarak acımasızca davranmalarını mümkün kılar. (Sömürü davranışı ancak derin bir empati yoksa mümkündür; bu, başkalarına verdiğiniz acıyı hissetmemek anlamına gelir.)

Ve otizm spektrumundaki insanlar için bu denklik tersine çevrilebilir: sığ empatide iyi olmayabilir, fakat derin empati açısından hiç de bozulmamış olabilirler.

Otizmle Çocuğunuza Yardım Etme Sosyal Becerileri Geliştirme

Her ebeveyn sadece çocuğunun arkadaş olmasını, başarılı olmasını ve mutlu olmasını ister. Ancak, otistik çocukların ebeveynleri için bu hedeflere ulaşmak zordur, özellikle de çocuklarının endişe edebileceği sosyal alanlardave başkalarıyla bağlantı kurmak için mücadele etmek. Otizmle çocuklara, sosyal etkileşimi, tipik olarak yaşadıkları sıklıkla negatif, anksiyete teşvik edici tarzda değil, olumlu bir şekilde görmek için ihtiyaç duydukları becerileri öğretmenin bir yolu var mı? Neyse ki, çocuğunuzla birlikte sosyal gücünüzü uygulamak için ortalama günde dahil edilebilecek araştırma destekli stratejiler bulunmaktadır. Bu stratejiler, Otizm Spektrum Bozuklukları (ASD) olan çok küçük çocuklarda doğrudan ve basit sosyal becerilere odaklanarak başlayabilir ve çocuklar daha temel ilkelerle daha rahat hale geldikçe vücut dilinde nüanslar veya çatışma çözümü gibi daha karmaşık, dolaylı sosyal becerilere geçebilirler .

Strateji 1: Sosyal Etkileşimleri Modelleme (ve Açıklamak)

Çocuklar genellikle çevrelerindeki kişileri izleyip taklit ederek öğrenirler. Çocuğunuzun en erişilebilir sosyal öğrenme kaynağı olduğu gibi, mümkün olduğunca çocuğunuz için uygun sosyal davranış modellemeye çalışın. Bu modelleme, tüm çocuklar için sosyal becerileri öğrenmek için önemlidir, ancak otistik çocuklar, eşlik eden bir sözlü açıklama olmaksızın gözlemlediği sosyal davranışları anlamayabilir. Bu nedenle, sosyal senaryoları çocuğunuza açıklamak için zaman ayırın. Karşılaştığınız her sosyal etkileşimden hemen sonra bunu yapamayabilir, ancak onlarla görüşmek için bir dakikanızı ayırınca, neler olduğunu açıklayın ve yüz ifadeleri, ses tonları gibi kendileriyle mücadele edebilecekleri sosyal davranışları vurgulayın. ses ve beden dili gibi durumları belirginleştirdi. Bu nedenle, çocuğunuz neden bir şekilde davrandığınızı sorduğunda, Eylemlerin arkasındaki mantığı açıklayın ve belirsiz bir açıklama yapmaktan ziyade sorular sormak için teklif edin. Yetişkinler, kooperatifi, sosyal topluluğa karşı davranışları modellediğinde ve durumu adım adım açıkladığında, çocuklar akranlarıyla etkileşim kurma ve onlarla daha fazla etkileşim başlatma konusunda daha yeteneklidir. Otistik çocuklar için açıklama kısmı anahtardır. Ek bir sözlü açıklama olmaksızın modellenmiş davranışta gösterilen nüansları veya stratejileri öğrenmeyebilirler.

Strateji 2: Sosyal Senaryolarla Konuşma

Davranışı doğrudan modellemek yerine, tartışmak ve çocuğunuzla keşfedebilirsiniz senaryolar kağıt üzerinde sunabilirsiniz. Bu şekilde, çocuğunuzu gelecekteki etkileşimler için hazırlarken, gerçek hayatta bir örnek ortaya çıkmadan önce ortaya çıkmasını beklemeniz gerekmez. Modelleme davranışlarına çok benzemekle birlikte, senaryonun sözlü olarak tanımlanması durumun görsel sunumu ile birlikte yapılmalıdır ve çocuğunuzun hangi tepeden öğreneceği konusunda cevaplama seçenekleri de sunabilirsiniz. Komik şeritler, çizgi filmler, filmler veya çocuğunuzun karşılaştığı diğer medyada sunulan sosyal senaryoları tartışmak için aynı önceliği kullanarak çocuğunuzun sosyal etkileşim anlayışına da yardımcı olabilir . Bu strateji, ASD'li çocuklarla ebeveynlerin günlük rutinlerine kolayca dahil edilmiştir.

Strateji 3: Rol Oynama

Çocuğunuz belirli bir akranla belirli bir etkileşim içinde çalışıyorsa, durumu düzeltin ve duruma nasıl yaklaşabilecekleri konusunda geri bildirimde bulunun. Sanki akranmış gibi davranıp kendisi gibi davranıp davranmayı deneyin. Her birinizin rol oyunda gösterdiği davranış farklılıklarına dikkat edin ve onun için toplumsal olarak uygun yanıtları pekiştirin. Rol oynama, çocukların gerçek hayatta sosyal senaryolar hakkında konuşmalar yaparak modellediğiniz, tartıştığınız ve gezindiğiniz varsayımsal durumlarla becerileri uygulamanıza yardımcı olabilir. Rol oynama ile, çocuğunuz, meslektaşı becerileri düşük riskli bir ortamda sizinle yanınızda çalışmadan önce meslektaşlarınızla birlikte çalışarak tepki ile düşünmeye zaman tanıtır ve en prososyal tepkiyi seçebilir .

Strateji 4: Ebeveyn Destek Sistemini Bulma

ASD'li bir çocuğun ebeveyni olarak, çocuğun çıktılarının çoğu, sabır ve sosyal beceri açıklarının anlaşılması ve bunlarla çocuğunuzla çalışabilme becerinize bağlıdır. Bu kolay değil. Otistik çocuklar için ana gruplar araştırın veya çocuğunuz ile ASD'li başkaları arasında oyun tarihleri ​​düzenlemenin bir yolunu bulun; böylece zorlukları tartışabileceğiniz kişilere sahip olun. Çocuklar için sosyal beceri eğitimi, ebeveynlerin çocuğunu anlamalarına ve çocuklarının sosyal etkileşimde nasıl yardımcı olabileceklerini öğretmelerine yardımcı olacak müdahalelerle birleştirildiğinde, hem ebeveyn hem de çocuğun daha olumlu sonuçları vardır. Bir destek grubu bularak, ASD'yi anlayan ve yavaş yavaş güven inşa eden diğerleriyle artı ve eksilerini tartıştıktan sonra çeşitli stratejileri keşfedebilirsinizÇocuğunuzun zorlu koşulları ele geçirmesine yardımcı olmak için. Destek grupları çevrimiçi olabilir (örneğin , Facebook'daki bu Otizm Moms grubu veya şahsen). Bunlar, en sevdiğiniz internet arama motorunda "otizm destek grubundaki çocuğun ebeveyni" arayarak bulunabilir.

Her Şeye Ait, İnanın

ASD'ye sahip çocuğunuzun bu becerileri öğrenebildiğine inanıyoruz. Değişim potansiyeli olduğuna inanmıyorsanız, yeni beceriler öğretme çabaları verimli olmayabilir. Sosyal etkileşimler ve oyunlarda bulunma becerisi, bilişsel beceriler, benlik saygısı , duyguları düzenleyen ve motivasyon gibi ASD ile ilgili diğer birçok sonucu öngörür . Sosyal beceriler oluşturmak için bunlar gibi stratejilerin kullanılması yoluyla sosyal güvenin geliştirilmesi yoluyla diğer alanlarda sorun geliştirme riski azaltıyoruz.

“Ben” Yalnız Olmak demektir

Yalnız hissetmek, aynı zamanda farklı hissetmek demektir. Bu tür bir yalnızlık ile her zaman bir kişi yardım istemektedir . "Kendimi yabancı hissediyorum. Başkalarına yabancı biriyim ve kendime yabancı biriyim. Kendimi hissetmiyorum, kim olduğumu bilmiyorum ve ne olduğumu bilmiyorum. Başkaları ile nasıl konuşacağımı bilmiyorum. Dünyayla ne kadar çok ilişki kurmak istiyorsam o kadar çok yalıtılmış ve geri çekilmiş hissediyorum. Tüm toplantılardan kaçınırım ve nadiren halk arasında konuşurum. Ben sadece ait değilim. Müsteşarım. Unreal. Yabancılaşmış. Ağlayan bir mermer gibi hissediyorum. "

Bu yalnızlık, çoğunlukla, kendi kimliğini bulmanın geçici bir parçası olarak insanlık koşulları olarak anlaşılabilir . Bir kişinin iç dünyasını anlamak için yardım arayışı göstermesi, teşhise ihtiyaç duyulmadığını göstermektedir. Ayrılma, izolasyon ve yalnızlık sunumlarının klinik bozukluklara ve toplumsal uygunsuzluğa ulaştığı durumlarda, bu sunumlar kesin bir tanı kategorisi için kriterleri açıkça ve tam olarak karşılamayan gri bir alanda kalır. Bu tür bir yalnızlık, iki farklı fenomen unsurunun bir karışımını sunar: duyarsızlaşma ve otizm. Farklı ve gerçek dışı olma duyguları, duyarsızlaşmaya yakındır; oysa izole edilip geri çekilen duygular – otizme. Dahası, bazı karakteristik işaretler hem duyarsızlaşma hem de otizme karşı bir tutuma sahiptir. Bu nedenle ayrılma, bir taraftan, kişilikdışı kılma ve boşaltılmanın belirgin bir çağrışımını taşır; öte yandan, ayrılma, otistik bir spektrumun göstergesi olan toplumsal farklılığın merkezini oluşturur.

Tipik olarak, bu yalnızlık hem ergenlik kimliği krizi aşamasında, hem kendisinin iç dünyasına hem de toplumsal ilişkilerin dış dünyasına odaklanarak endişe verici derecede acı verici ve haksız yere büyür. Gençler Bu "hafif" subklinik sunumların "yalnız bu gelişimsel durumu kolaylaştırması" tavsiye edilir. Daha karmaşık ve belirgin sunumlara sahip gençler bazen "duyulmama" korkusuyla karşı karşıya kalırlar. Yalnızlıklarını bilerek derin düşünen, sadece yalnız değillerdir. geriye doğru ve ileriye doğru ama aynı zamanda tersine, kendi deneyimlerini başkaları tarafından fark edilecek şekilde iletişim kuramamaları üzerine acı çekiyorlar. Derin iç deneyimlerin yetersizliği ile bunları iletme yeteneği arasındaki uçurumun yansıması akut gelişme, "zengin otizm" olarak adlandırılan belirli bir otizmin yanı sıra depersonalizasyonun bilinen nitelikleridir.

Bu tür bir yalnızlık duyarsızlaşma ve otizmin birleştiği bir deneyim olarak görülüyor. Onların birleşimi kendilik etrafında, "ben" duygusu etrafında dönüyor. Benlik veya "Ben" her iki kavramın özünde duruyor. Kişilikdışılaştırma, kişileştirmenin, gerçekliğin ortadan kalkması ve kişiliğinin geçersizliği demektir. Başka bir deyişle, duyarsızlaşma, "ben" duygusunun bir bozukluğudur. "Otizm" kelimesi "Ben" anlamına gelir. Otomatik benlik veya "I" Yunanca'dır. Sosyal açıdan kabul gören Jungalı terim " içe dönüklük ""Aynı niteliklere değiniyor – derin iç dünyaya odaklanmak ve dış dünyayla iletişim kurmak konusunda bir huzursuzluk. İçten içe girme (Latince'den) "içe dönme" anlamındadır. Dolayısıyla, bu üç terimlerin anlamsızlaştırılması, otizm ve içe dönüklük anlamları "ben" ya da kendilikle ilişkili olarak uyuşmaktadır.

Duyarsızlaşma ve otizm arasındaki yakınlık, bu iki düşünce var olduğu sürece ciddi bir araştırma konusu olmuştur. Bu terimi icat eden duyarsızlığa uğramış ilk kendini ilan eden Amiel, otistik özelliklere sahipti. Otizmin ilk tanımlamaları otistik düşünceyle, içsel öznel anlamlar ve düşünceler tarafından yönlendirilen birlikler derecesiyle ilgiliydi. "Otistik" terimi, konvansiyonel standartları temsil eden sağduyu mantığının aksine, kendine has öznel tecrübeye dayanan "özel iç mantığı" vurgulamak için seçildi. Örneğin, "cam" kelimesini kullanın. "Normal" / konvansiyonel birlik, "su" (içerik) veya "içki" (karakteristik eylem) olacaktır. Dış dünyadaki kalıplaşmış kalıplara dayalı bu geleneksel mantığın tersine,fanteziler . Böylece, "cam" sözcüğüne otistik bir ilişki "çimen" ("benzer harfleri içerir") veya "horoz" olabilir ("çünkü ikisi de ses çıkarır: bozulduğunda cam, kalkarken kalkanlar. gündoğumu).

Otizm ilk kez tarif eden Eugene Bleuler, duyarsızlaşmaya yakından bağlı olduğunu düşünüyordu. Alman psikiyatrisi , otizmin, duyarsızlaştırmanın ve dereizmin sentropisini keşfetme konusunda sağlam bir gelenek oluşturmuştur. Dereizm, yeniden yapılanma anlamına gelir: Çevrenin gerçek dışılığı. Daha sonra İngiliz psikiyatrisinin derealizasyon olarak adlandırdığı şey budur.

Otistik yalnızlık, kendi "ben" ini başkalarından farklı ve aynı zamanda başkaları tarafından da kabul gören ve kabul eden yoğun bir çağrışımdan kaynaklanmaktadır. Depersonalizasyon ve otistik spektrum / içe dönüklükten oluşan uçtaki unsurlar genel popülasyonda, özellikle ergen ve genç yetişkin dönemlerde gözlenmektedir. Bu notun başlığı – "Ben Ben Yalnız Olmak İle İlgili Vasim" demek – yalnız, farklı, hasta, yabancılaşmış hisseden, yaşamın acısını tatmakta olan bir gencin günlüğünden bir alıntıdır; akranlarıyla ilişkiler üzerinde mücadele etmek, rüyada sığınmakve kendini analiz etmeye devam ediyor. Önce bir avukat olmak istedi (babası gibi), sonra tıp fakültesini mezun etti (onun saygıdeğer doktoru gibi) sadece dünyaca ünlü bir filozof haline geldi. Karl Jaspers, 28 yaşındaki şaheseri General Psychopathology'de yazdı ve daha sonra varoluşçuluk felsefesinin kurucularından biri oldu ve hayatın yalnızlığı, özgünlüğü ve anlamını araştırıyor. Elbette bu birinci eli biliyordu: "Ben" yalnız olmak demektir "demek.

Otizm Ana Anıları: Işıklandıran veya Sömürücü?

On yıl önce, otistik çocukları yetiştiren ebeveynlerin anıları aydınlatıcı ve ilham verici olarak selamlandı. Bugün bu tür kitaplara sorunlu ve hatta sömürücü deniyor. Ne değişti?

Cevap, bir nesil otistik gençlerin büyüdüğü ve topluca konuşmaya başladığı. Onların edebi eleştirileri, çoğu zaman anı yazarlarının fikirlerini yansıtan bir nesil aileler tarafından büyütülüyor. Kitaplara övgüde bulunan milletvekilleri, çocukların aynı kitapların tasvirleri hakkında nasıl hissettiklerini düşünmeden paylaştıkları bir deneyim olarak gördüklerini anlayan ebeveynlerdi.

Otistik insanlar, otizm spektrumunda büyümenin nasıl bir şey olduğunu kimsenin bilmediğine dikkat çekiyorlar. Ebeveynler nasıl göründüğümüzü biliyorlar, ancak ne zaman hissettiğimize gelince, onlar ve herkes başka tahmin ediyor. Bu yanlış anlamalara ve daha kötü sonuçlara yol açar.

Otistik insanlar ebeveynin anılarının en abartılı dili olduğunu belirttiler ve ebeveynlerin çocuklarıyla ilgili olarak ifade ettiği olumsuz düşünceleri eleştirdiler. Gerçekten de, "Oğlumun herhangi bir kızın ilgisini çektiğini hayal edemiyorum" gibi bir pasajı okumak zor ve çocuğu tanımak kötü hissetmeyin. Yine de bir düzine ebeveynin anıları gibi kelimeleri gördüm ve bunun yaygın bir korku olduğunu biliyorum . Bu satırları okuruz ve büyüdüğümüzde düşük beklentileri ve olumsuz konuşmayı hatırlıyoruz ve bizi üzüyor.

Yazılarını savunurken, anne-babalar sıklıkla "Ama ben böyle hissettim derim! Gerçeği yazmanın nesi yanlış? "Ebeveynler, özellikle çocuklarının bir sakatlığı varsa, çocuklarının olası geleceği hakkında endişe ve korkuyla doludur. Diğer ebeveynlerle sosyalleşmekte olan yaşlı insanların çoğu bu türden konuşmaları daha önce duymuşlardır.

Ancak, özel olarak bir ebeveynin bir şey duymak için bir şey var. Popüler bir kitaptaki kelimeleri okurken onlara farklı bir anlam verir ve zarar potansiyeli yaratır.

Son on yılda otizm konusunda bilinç arttıkça, bu hala birçok ebeveyn için şok etkisi yaratıyor. Örneğin Son Seri With Love adlı kitabın yazarı, ana akım medya incelemecilerinden övgü aldıktan sonra otistik insanlardan yaptığı eserlerin eleştirilmesine tamamen şaşırdı.

Bu aslında otistik olanlarla bizi izleyen ve görüşlerini ifade edenler arasında hâlâ var olan kesintiyi vurgular. Bu gözlemciler bizim kendi ebeveynlerimiz olsa bile, feci şekilde yanlış olan şeyleri söyleyebilir ve yapabilirler.

Bu sorunun çözümünde ilk adım varolduğunu anlamaktır. Yarın anne ve babanın bu ihtiyaca cevap vermedikçe daha fazla hassasiyet ve farkındalık içinde davranmasını bekleyemeyiz. Aşkla Siri'ye yönelik Eleştiriler, kesinlikle bu kitapla ilgili duygularını açıkça ortaya koymuştur, ancak önümüzdeki ay ya da gelecek yıl başka bir yazar üzerinde herhangi bir etkisi olmayacaktır. Ayrıca ebeveynleri yarın bilgilendirmeyecektir.

Dahası, Aşkla Siri'nin veya onları okuyan toplu milyonların önündeki pek çok ebeveyn anıta hiçbir etkisi olmaz. Otistik insanlar konuşmayı değiştirmek istiyorsak ebeveynleri meşgul etmenin bir yoluna ihtiyaç duyar. Elbette, çoğu değilse de çoğu otistik insan anne olur (tıpkı herkes gibi) ve her iki kampa da katılırız.

Akıllı bir okuyucu, otistik çocuklardan bazılarının kendilerinin otistik olup olmadığını sorabilir. Şüphesiz onlar biziz. Otistik ebeveynler otistik çocuklarına zarar verebilecek şeyler söyler mi veya yazıyor mu? Şüpheleniyoruz yapacağız. Bu, otistik-olmayan otistik kadar ebeveyn hassasiyeti meselesi olabilir.

En iyi şey, daha gerçekçi otistik seslerin, büyüyen şeyleri ve bu kelimelerin bize nasıl hissettirdiklerini yazmasıdır. Tıpkı otistik çocukların ebeveyn hesaplarını okurken, ebeveynler sorumlu oldukları otistik çocukların hesaplarını okumalıdır. Ancak o zaman, söylediklerini, yaptıklarını, yarın ne diyebilecekleri ve ne yapacaklarını düşünmek ve düşünmek için durgunluk duyacaklardır.

Bununla ne gelebilir? Ebeveynler, söylenen ve yapılan şeyleri yansıtabilir ve hikayelerini yazdıklarında, o zaman ne düşündüklerini söylemek için cesaret ve bilgelik bulabilir ve şu anda aynı şeyleri nasıl gördüklerini görebilirler. On yıl önce çocuğun geleceğinden şüphelendikleri yazan herhangi bir ebeveynin alkışlayacağını ve bu düşüncelerin kendisine nasıl zarar vereceğini ve bugün nihai olarak kusurlu veya neyin yanlış olduğunu kanıtladı.

Aynı ebeveynler nihai olarak çocuklarının en büyük şampiyonu olarak ortaya çıksalar harika bir şey olurdu.

Ayrıca, konuşmaları en çok sevmeyi seviyorum. Tıpkı otistik insanlar fikirlerimizi topluluğumuzda iletmede çok etkilidirler, ebeveynler de iletişimlerinin çok etkili olduğu benzer topluluklara sahiptir. Onların bu konuda konuşmalarını sağlayabilirsek, değişimin gerçekleşmesi için çok daha fazla şey yapacağına inanıyorum ve bu onların farkında olmamızla başlar.

Geçtiğimiz on yıllık dönem, aslında otistik yazıların patlamasına yol açtı, ancak bu yazı ana baba toplumunda çok az adım attı. Umarım yarının ana yazarları bu fikirleri almaya ve onlardan etkilenmeye başlamışlardır.

Tehlike: Negatif Olmaz, Tepkileriniz

Sinirsel koşullar, artmış olumsuz duygu seviyeleri (yani, öncelikle depresyon ve kaygı içeren durumlar ve ikinci olarak nefret / öfke ve suçluluk / utanç ) içeren psikolojik sıkıntı ve zihinsel sağlık durumları ve başa çıkma, ilişkiler ile ilgili sorunlardır ve kimlik . Bazen bu koşullara "olumsuz duygulanım sendromları" denir ve insanları psikoterapiye yönlendiren birincil şeydir . Nevrotik koşullar, Teşhis ve İstatistik El Kitabında aşağıdaki zihinsel sağlık koşullarına karşılık gelir: uyum bozuklukları, yaygın kaygı, sosyal kaygıve hafif-orta şiddette majör depresif dönemler. Ayrıca, uzun vadeli ilişki problemleri, düşük benlik saygısı ve kaçınma, bağımlılık ve sınırda eğilimler gibi kişilik bozukluklarıyla ilişkili sorunlarla yakından ilişkilidirler . Ve çok fazla madde kötüye kullanımı, olumsuz duyguları ortadan kaldırmak için kendi kendini cezbeden insanlardan kaynaklanmaktadır.

Nevrotik koşullara üç ana bileşen vardır. Birincisi "nevrotik bir mizaç" dır. Bu, olumsuz duygu sisteminin temel belirleme noktasına değinmektedir. Bu, ne kadar hassas, ne kadar kuvvetli şekilde olumsuz olaylara tepki verdiği ve bir stres vericinin başlangıç ​​durumuna dönmesinin ne kadar sürdüğüdür. Özellik nevrotizmasında yüksek olan insanlar daha kolay vurgulanır, ortalamadan daha fazla olumsuz duygular hissederler ve soğumak için daha uzun zaman alır.

İkinci temel bileşen stresörlerin kendisidir. Yani, gerçek psiko-sosyal ihtiyaçları tehdit eden yaşam problemleri. Başlıca ihtiyaçlar, ilişkisel değer (önemli diğer kişiler tarafından bilinir ve değer verilmesi), başarı gereksinimleri, arzuları ve arzuları (örn. Para) elde etmek için kaynaklara ihtiyaç, oyun için ihtiyaç, büyüme ve keşif ve güvenlik gereksinimlerini içerir. , millet travma geçirdiğinde ihlal edildi.

ONUN'DEĞİL SUÇ AMA SİZE YANIKLARI KAPAK-UP

Üçüncü neden en önemlisidir, zayıf başa çıkmaya ve uzun vadede nevrotik koşullara yol açan durumdur. Ve insanların tanıması çoğu zaman zor olan şey bu. Yani, insanlar terapiye girdiğinde, genellikle ilk iki elementten haberdardırlar. İşlerin onları vurguladığını biliyorlar, saçmalık gibi hissettiklerini biliyorlar. Fakat sıkıntılarını gidermek için bu "üçüncü kuvvet" in neredeyse farkında değiller. Ancak iyi haberler, bu konuda öğretilir ve farklı şekilde yapmayı öğrenirse, insanların en doğrudan denetime sahip oldukları bir unsur olmasıdır. Bu ne? Nevrotik koşulların temel kökü negatif duygulara olumsuz tepkilerdir. Eskiden suçun değil, fakat sizi yakan örtüşme ifadesine paralel olarak,

Bir danışanı dinlerken dikkat ettiğim en önemli şeylerden biri olan klinisyen olarak, stres vericilerini ve geçmişlerini anlatmak ve hissettikleri olumsuz ruh hallerine ek olarak, hissettikleri ve hissettiklerine nasıl tepki veriyorsa, tepki. Evet, bilerek bunu iki kez yazdım. Birincil reaksiyonlar vardır ve birincil reaksiyonlara sekonder reaksiyonlar vardır.

İKİ GÜNDÜZ'İN

Bu iki psikolojik tepki katmanı vardır, çünkü insan zihninde gerçekte iki bilinç akışı birbirine sarılmıştır . Bu iki akışın ayrışmasına ve birbirleriyle nasıl ilişkili olduklarına baktıktan sonra, neden birinci hissiyat durumlarına ikincil tepkiler aldık anlayabiliyoruz.

İlk akışı "birincil işlem zihniniz" olarak etiketleyelim. Bunu "primat aklı" ya da "duygu zihniniz" ya da "kalp" olarak da adlandırabilirsiniz. Bu, ruhunuzun temel sürücüsüdür. Bu, dışarıya bakan ve dünyayı gören, motive eden ve teşvik eden (gıdadan seksle durum arasında değişen) bir parçadır ve olaylara cevap vermek için duyguların enerjisidir. Duyguların doğasını ve işleyişini anlamak çok önemlidir . Neler olup bittiğine göre hedefler hakkında bilgi verirler . Ve bunlar sizi "iyi" şeyleri aramaya ve bunlara yaklaşmaya, "kötü" şeylerden kaçınmaya veya onları geri çekmeye yönlendirmenizi sağlamanın yollarını sunar. Bu duyguların kökeni haz ve acıdır ve daha karmaşık olumlu ve olumsuz duygular devletleri oluştururlar.

Olumsuz duygular açısından bunları, duygusal bir acı çekirdeği ve iki temel olumsuz duygu durum devleti (depresyon / umutsuzluk ve korku / kaygı) ve utanç / suçluluk duygusu bulunan iki negatif sosyal duygusal duruma sahip olarak düşünerek onları etkin bir şekilde haritalayabiliriz. (benlik hakkında olumsuz duygular) ve nefret / öfke (diğerleri hakkında olumsuz duygular).

"İkincil süreç zihniniz" (veya "zihin" zihniniz "veya" zihinsel, öz-bilinçli zihniniz "veya" başınız ") olarak adlandırabileceğimiz ikinci bilinç akışı zihninizin konuşması ve tartışılması ve Gerçeklik hakkında açık iddiaları yansıtır ve yapar. Önemlisi, yalnızca ne olduğu değil, aynı zamanda ne olması gerektiği konusunda yorum veya tepki verir veya yanıt verir. Yani, müzakereci zihin, haklı olan ve olmayan şey hakkında fikirlere sahiptir. Bu iddiaları, insanların olması gerektiği konusunda fikirlere atıfta bulunur.

VS NEDİR "NE OLDU OLDU"

Bu iki zihin çok farklı. Birincil zihin oldukça otomatik, hızlı ve reaktiftir. Her şeyi, durumun kendi hedeflerine göre algıladıklarına dayandırıyor gibi hissediyor. Durumun bireyin izole edildiği halini algılarsa, yalnız hissedecektir. Birinin hedeflerine başkaları tarafından sokulma durumunu algılarsa, öfkeli olur. Kişinin başarısız olduğunu ya da başkalarına göre daha aşağı olduğunu görürse, utanç hissedecektir. Mağlup hissederse yenilgi veya çaresizlik durumuna girecektir.

İnceleme zihni daha karmaşıktır. Sadece ne olduğunu düşünmekle kalmaz, aynı zamanda ne olması gerektiğini düşünür. İkincil zihin, birincil zihana yöneltildiğinde, birincil zihnin yapması gereken şeyi hissettirip duymadığına karar verebileceği anlamına gelir. Veya bireyin ne gerektiğini hissetmediğine karar verebilir, bunun yerine bireyin başka bir şey hissetmesi gerektiğine karar verebilir. Bu, farkında olmak için hayati bir şeydir.

İnceleme zihni, bir bireyin hissetmesi gereken fikirleri nereden buluyor? Başlangıçta, doğrudan ya da dolaylı olarak diğer insanlardan. Belki baban zorlamanı istedi. Belki de arkadaşlarınızın kızgın olmanızı istemedi. Diğer insanlar genellikle milletinin mutlu, kızgın veya suçlu olmasını istediğinde çok açıktırlar . İnsanların sevilmeyi, kabullenmeyi ve başkalarının gözünden statü kazanmasını istemekle bu yargıları kendilerine çeviriyorlar.

Olumsuz duygulara negatif tepkiler nevrotik koşulların temel köküdür. Bu iddianın önemini abartmak zordur çünkü nevrotik koşullar zihinsel hastalığın en büyük sürücüsüdür. Ve modern toplumda daha da kötüye gidiyorlar, belki de çok fazla insana olumsuz duygularından korkmak öğretiliyor veya onları hissetmek zorunda kalmaması veya hastalık halleri oldukları düşünülüyor.

Birincil işlem zihniyle ilişkili olarak, müzakereci zihnin tutumunu değiştirmeye yönelik olası ve arzu edilen çalışma. Birincil duygularımızla ilgili tartışmalı düşüncelerimizde kritik, reaktif ve kontrol olmak yerine, farklı bir tutum geliştirmeliyiz , biri de CALMMO kısaltmasıyla örtüşüyoruz